دی کاپریو در مصاحبه ی جدیدش درباره ی تجربه ی همکاری با پل توماس اندرسون در فیلم جدیدش یعنی نبردی پس از دیگری صحبت کرده. توی این صحبت ها به فیلم تایتانیک اشاره کرفده و گفته این فیلم، همه چیز رو در مسیر حرفه ایش تغییر داد و نقطه ی عطفی در زندگی کاریش بود.

همچنین درمورد پروژه های احتمالی آینده اش با Michael Mann و مارتین اسکورسیزی گفته و امید داره که این پروژه ها همچنان مخاطب ها رو به سالن های سینما بکشونن.
این گفت و گو بخشی از ویژه نامه ی AwardsLine: Oscar Preview هست.
دی کاپریو همچنین درباره ی مسیر کاریش گفته که انتخاب هاش همیشه به سمت شخصیت های پیچیده و کار با کارگردان های بزرگ بوده و تاکید کرده که فیلم نبردی پس از دیگری، نمونه ای از داستان گویی کاملا اصیل هست که میتونه سینما رو زنده نگه داره.
دی کاپریو بعد از 30 سال، بالاخره فرصت همکاری با اندرسن رو پیدا کرده و فیلم، اقتباس طنزآمیزی از رمان Vineland از توماس پینچن هست. دی کاپریو نقش باب رو بازی میکنه که یک رادیکال زیرزمینی به حساب میاد و برای پیدا کردن دخترش مجبور میشه از مخفیگاه بیرون بیاد.
دی کاپریو در این فیلم برخلاف قهرمان های کلاسیک، بیشتر در یک ردای کهنه ظاهر میشه و قهرمانی رو به بقیه واگذار میکنه. این انتخاب رو ادامه ی علاقه اش به بازی در نقش های معیوب و شکننده میدونه.
دی کاپریو گفت اگر به جای تایتانیک، نقش Dirk Diggler رو در Boogie Night رو انتخاب میکرد، مسیرش کلا متفاوت میشد و تاکید کرد که تصمیم برای همکاری با جیمز کامرون همه چیز رو تغییر داد.
همچنین منظور دی کاپریو از اصیل بودن داستان نبردی پس از دیگری اینه که این داستان، هیچ ارتباطی با تاریخ، شخصیت های قدیمی، ژانرهای تکراری یا موجودات خیالی نداره و همین ریسک هست که فیلم رو خاص میکنه.
دی کاپریو تاکید کرد که تعهدش به فیلم های بزرگسالانه و کارگردان محور برای حفظ سینما ضروریه چون آینده ی سالن های نمایش، تیره و تار به نظر میرسه.
پل توماس اندرسن هم در همین مصاحبه، دی کاپریو رو تحسین کرد و گفت: رفتار او همه چیز رو شکل میده، حضورش، در دسترس بودنش و بی تکلفیش. هیچ چیز تصنعی نیست.
دی کاپریو در این مصاحبه نشون داد که هنوز دنبال نقش های پیچیده، داستان های اصیل و همکاری با کارگردان های بزرگ هست و باور داره همچین انتخاب هایی نه فقط مسیر حرفه ایش رو تعریف کرده بلکه میتونه به بقای سینما در دوره ی سخت کمک کنه.
بازخوردها نسبت به مصاحبه ی دی کاپریو عمدتا مثبت بوده و خیلی ها اون رو یکی از مهم ترین گفت و گوهای این بازیگر در سالهای اخیر دونستن. منتقدها و سینماگرها از صداقتش درمورد مسیر کاریش و تاکید روی حفظ سینما به عنوان تجربه ی جمعی استقبال کردن.
رسانه هایی مثل ددلاین و Yahoo Entertainment نوشتن که دی کاپریو یک بار دیگه نشون داد علاقه اش به نقش های پیچیده و کار با کارگردان های بزرگ، مسیر حرفه ایش رو متمایز کرده.
بعضی از منتقدها مصاحبه رو در کنار واکنش ها به فیلم های شاخص سالهای اخیر مثل اوپنهایمر و Sinners قرار دادن و گفتن که نبردی پس از دیگری میتونه همونقدر تاثیرگذار باشه.
دی کاپریو در مصاحبه درمورد اهمیت فیلم های بزرگسالانه و کارگردان محور تاکید کرده و این بخش از حرفاش بازتاب گسترده ای داشت و خیلی ها اون رو فراخوانی برای نجات تجربه ی سینمایی میدونن.
استیون اسپیلبرگ در یک نشست عمومی، فیلم رو دیوانه کننده و فوق العاده توصیف کرد و گفت در نیم ساعت اول فیلم، بیشتر از کل کارهای قبلی پل توماس اندرسن اکشن وجود داره. همچنین فیلم رو به لحاظ لحن با دکتر استرنجلاو کوبریک مقایسه کرده.
این یکی از الگوهای خیلی شناخته شده در هالیووده یعنی وقتی پروژه ای از نظر هنری یا تجاری در معرض شکست قرار میگیره، بازیگرها و کارگردان های بزرگ با استفاده از اعتبار شخصی و شهرتشون سعی میکنن روایت رو تغییر بدن.
وجود اسم هایی مثل دی کاپریو یا اسکورسیزی خودش به تنهایی یک مهر تضمین برای رسانه هاست، حتی اگر پروژه مشکل داشته باشه، رسانه ها بیشتر روی اسم ها تمرکز میکنن و لزوما اهمیتی به کیفیت واقعی نمیدن.
بازیگرها یا کارگردان ها در مصاحبه ها از اصالت، ریسک یا نجات سینما حرف میزنن و این کلمه ها بار معنایی سنگینی دارن و باعث میشن پروژه مهم تر از واقعیت جلوه کنه.
در این وضعیت، به جای اینکه درباره ی ضعف های فیلم صحبت بشه، تمرکز میره روی شجاعت سازنده ها یا اهمیت فرهنگی پروژه و شکست رو نوعی حرکت جسورانه جلوه میدن. از طرفی رسانه هایی مثل ددلاین و ورایتی هم به خاطر دسترسی به ستاره ها، روایت تبلیغاتی رو تقویت میکنن.