قاتل آیینی که توی وب فارسی با اسم قاتل تشریفاتی و آیین قاتل هم شناخته شده فیلمی در ژانر اکشن و دلهره‌آوره که چند‌تا سکانس نسبتا منزجرکننده شامل خشونت و مسائل مرتبط با بدن آدما داره و لازمه قبل از دیدنش، تصمیم بگیرید که می‌خواید با همچین مسائلی رو‌به‌رو بشید یا نه.

هنوزم که هنوزه، قتلای مرتبط با انگیزه‌های ماورائی، جزء ایده‌های محبوب سناریوهای جنایی هستن و به‌نوبه‌ی خودشون قراره توجیهی برای کارای خودسرانه‌ی پلیسا ایجاد کنن. علاوه‌بر پلیس، ما اینجا مورگان فریمن کاریزماتیک رو در نقش استاد دانشگاه داریم که قراره بیشتر از مامور قانون، درگیر قضاوت خیر‌و‌شر میشه و به ما یادآور میشن که سیستم قانون، لزوما هنوز آمادگی درک بسیاری از مسائل که از دل فرهنگ عمومی جوامع و تفاوتای عمیق و اسراری بعضی از فرقه‌ها نشات می‌گیره رو ندارن.
این فیلم ازون کارایی هست که میشه گفت نادیده گرفته شده و نه‌چندان بیننده داشته و نه‌چندان امتیازای خاصی رو به‌دست آورده. از مجموع 7 هزار مشارکت کننده در سایت IMDb تونسته امتایز 4.3 رو به‌دست بیاره و 53 درصد مخاطبای گوگل هم پسندیدنش.
هشدار: ادامه‌ی این مطلب می‌تونه داستان فیلم رو لو بده.

چیزی که درمورد مورگان فریمن دوست دارم اینه که همیشه فعاله و ابایی نداره از اینکه خودشو توی انواع فیلما و در کنار طیف مختلفی از کارگردانا به چالش بکشه. کاریزما و بازی خوبش هم غیر قابل انکاره و در اینجا هم تونسته به‌خوبی، ارتباط بین جرم و جنایت و مسائل متافیزیکی رو به‌تصویر بکشه. فریمن به عنوان یه سیاه‌پوست، بیشتر از هر فردی می‌تونه درک کنه که انگیزه‌ی قاتل چیه و انجام این نوع خاص از قتل، دقیقا چه احساساتی رو درونش زنده میکنه.

جامعه‌ی مدرنی که مورد حمله‌ی قاتل آئینی قرار گرفته، قادر به درک انگیزه و اهداف قاتل نیست و وقتی درمورد چنین مسائلی با بالادستی‌ها صحبت میشه، اونا به‌راحتی چنین موضوعاتی رو به مسخره می‌گیرن. برای اونا فقط مهمه که شخص قاتل گیر‌ بیوفته و میشه حس کرد که چقدر ناشی هستن و آمادگی رو‌به‌رو شدن با انگیزه‌های مختلف شرارت رو ندارن.
چنین جامعه‌ای همیشه مستعد جذب یا پرورش انواعی از جرم و جنایته و هیچ تضمینی نیست که بعد از این اتفاق، دوباره درگیر مسائل مشابهی یا حتی بدتری نشه. به همین دلیل هم هست که نیروی پلیس یا مردای قانون چنین جامعه‌ای، لزوما نقش بازدارنده ندارن و مجبور به تحمل سلسله‌ای از تراژدی‌ها هستن.

این سناریو، بیش از پیش یادآور میشه که انگیزه‌های انجام جرم و جنایت، می‌تونه در ترکیب پیچیده‌ای با فرهنگ ظاهر بشن و زمانی که شما با یه فرهنگ غریبه رو‌به‌رو هستید، می‌تونید انتظار داشته باشید که ردگیری قاتل و درک مسیرهایی که به سمت‌شون کشیده میشه یا پیش‌بینی رفتارهای بعدیش، بیش‌از‌پیش دشوار بشه.

جمع‌بندی
در سکانس آخر، مرد قانون با خوردن چشم قاتل، سعی میکنه تا حس تسلی پیدا کردن رو تا‌حدی منتقل کنه. اون به بینشی رسیده که می‌تونه از این به بعد، ذهن شخصیت‌های شروری که با فرهنگ متفاوتی وارد جامعه‌اش میشن رو تا‌حد زیادی درک کنه اما این خیال خامی هست که فکر کنم، واقعا تسلایی در این محاکمه‌ی مخفیانه وجود داره. تسلی واقعی، زمانی صورت می‌گیره که شما بتونید ایده‌ای برای توقف تولید انگیزه‌های شرورانه دست‌و‌پا کنید.

تا زمانی که چنین شخصی سعی داره به‌عنوان مرد قانون ظاهر بشه و بازی دزد و پلیس رو ادامه بده، محکومه به دیدن جنون و انواع روش‌های شرورانه و همینم باعث میشه تا تراژدی‌های گذشته، دوباره سرباز کنن و روانشو رنج بدن.
یه شخص روان‌رنجور، بیشتر از هر شهروند دیگه‌ای می‌تونه به تعقیب ریشه‌های شرارت بپردازه و فراتر از بازی‌های دزد و پلیسی، دنبال ریشه‌کن کردن انگیزه‌هایی باشه که سعی دارن امنیت روانی جامعه رو به‌خطر بندازن.