خلاصه داستان:

آندرو نیمان، ۱۹ ساله، می‌خواهد بزرگترین درامر جاز دنیا شود و در سطح بودی ریچ قرار گیرد. این هدف را با وجود اینکه از خانواده‌ای با پیشینه موسیقی بزرگ نمی‌آید، دنبال می‌کند، پدرش جیم که یک معلم مدرسه است، نویسنده‌ای شکست‌خورده بوده است. آندرو اولین سال خود را در کنسرواتوار موسیقی شافر، بهترین مدرسه موسیقی ایالات متحده، آغاز می‌کند. در شافر، بهترین بودن به معنای پذیرفته شدن برای تحصیل زیر نظر ترنس فلتچر و دعوت شدن برای پیوستن به گروه استودیویی او است که نماینده مدرسه در مسابقات جاز است. با توجه به ملاقات نه‌چندان مثبت اول، آندرو تعجب می‌کند که فلتچر از او می‌خواهد به گروه بپیوندد، هرچند در موقعیت درامر جانشین که آندرو در ابتدا از آن خوشحال است. آندرو خیلی زود متوجه می‌شود که فلتچر بر اساس ترس و ارعاب عمل می‌کند و هیچگاه برای چیزی که به نظر او کمتر از بهترین است، راضی نمی‌شود. به نظر فلتچر، بهترین بودن تنها به معنای خوب نواختن نیست، بلکه باید بدانید که به خوبی می‌نوازید و اگر نه، بدانید که کجا اشتباه کرده‌اید. شیوه کاری او جوی از ترس و فردگرایی در گروه ایجاد می‌کند. با این وجود، آندرو سخت تلاش می‌کند تا بهترین شود. او باید اولویت‌های زندگی خود را تعیین کند و ببیند چه چیزی را برای رسیدن به بهترین بودن آماده است فدای کند. سوال دیگری که پیش می‌آید این است که او تا چه حد باید تحت آزارهای احساسی فلتچر قرار بگیرد تا به آن عظمت برسد، که او ممکن است باور کند تنها از طریق فلتچر به آن دست خواهد یافت.