چیزی که بین اخبار جشنواره ی امی، بیشتر از همه ناراحتم کرد، سخنرانی بچه ای هست که موفق به گرفتن جایزه شد. اون کوپر در سخنرانیش گفت: سه سال پیش من به معنای واقعی کلمه هیچ چیز بودم ولی فقط با گذشت سه سال، من الان اینجا هستم.

سوالی که پیش میاد اینه که چرا یه بچه رو درگیر رقابت میکنن و بهش این حسو دادن که بدون همچین جوایز و تحسین هایی هیچی نیست و این جایزه که حتی معلوم نیست از دل یک رقابت سالم بیرون اومده قراره بهش هویت ببخشه؟
این جمله بیشتر از اینکه الهام بخش باشه، یه جور اعتراف به فشار ساختاری هست و هیچ چیز بودن یعنی دیده نشدن و ایجاد بودن یعنی تایید شدن به دست سیستمی که معیار دیده شدن رو لزوما به شکل بهنجاری تعیین نمیکنه.
کوپر درواقع در نقش برند ظاهر شده و وقتی یه فرد 15 ساله، در مراسمی مثل امی، روی صحنه میره و از هیچ چیز بودن حرف میزنه یعنی هویتش داره با جایزه تعریف میشه و ارزشش داره با دیده شدن سنجیده میشه و این یعنی بچه، دیگه فقط بازیگر نیست و میتونه زیر سایه ی این سیستم، تبدیل به برند، نماد و ابزار بازاریابی بشه.