فیلم The Conjuring: Last Rites با بودجه ی 55 میلیون دلاری در هفته ی اول اکران، رکورد 83 میلیون دلار فروش داخلی رو ثبت کرد و با فروش 104 میلیون دلاری در بازار بین المللی، مجموع افتتاحیه ی جهانی خودش رو به 187 میلیون دلار رسوند.

این فروش به سرعت بیشتر هم شد و در همون هفته های ابتدایی، تحلیلگرها پیش بینی کردن که در پایان اکران، میتونه تا 550 میلیون دلار هم برسه.
این فیلم نه فقط رکورد بهترین افتتاحیه رو در مجموعه ی کانجورینگ شکسته بلکه تبدیل به یکی از موفق ترین فیلم های ترسناک سال شده. با وجود نقدهای متوسط و نمره های نه چندان بالا، این مقدار فروش، بسیار چشمگیر و سوررئاله.
دلیل اصلی ای که منتقدها به این فیلم امتیازهای متوسط یا پایین دادن، بیشتر بابت ضعف های روایی و تکرار فرمول های قدیمی در این فرنچایز برمیگرده. با وجود اینکه فیلم از نظر تجاری موفق بوده، نقدهای تخصصی چند ایراد کلیدی رو مطرح کردن منجلمه کاهش شدت ترس و داشتن داستان قابل پیش بینی.
خیلی از منتقدها به این موضوع اشاره کردن که فیلم با وجود فضای سنگین و تاریک، نتونسته ترس واقعی ایجاد کنه و بیشتر به صحنه های پرسروصدا و پرش های ناگهانی تکیه کرده و چندان اهمیتی به وحشت روانی نداده.
منتقد ورایتی هم عقیده داره که فیلم روی ریل حرکت میکنه یعنی هیچ پیچش تازه ای نداره. با وجود اینکه فیلم طولانی ترین قسمت مجموعه است اما هیچ تازگی یا حیاتی به داستان اضافه نمیکنه.
هالیوود ریپورتر هم نقد کرده که مایکل چاوز، کارگردان فیلم، نتونسته طراوت یا انرژی تازه ای به مجموعه تزریق کنه و فیلم بیشتر شبیه تکرار قسمت های قبلی هست و لزوما یک پایان قدرتمند به حساب نمیاد.
با اینکه بازیگرهای اصلی تحسین شدن اما شخصیت های فرعی و حتی خود داستان، عمق کافی برای درگیر کردن مخاطب به لحاظ احساسی رو نداشتن که این موضوع عمدتا برای منتقدهای که صرفا دنبال سرگرم شدن نیستن، اهمیت زیادی داره.
ولی اینطور به نظر میاد که مردم دوست دارن یک ترس مسیحی پسند و نه چندان تند ببینن. این فیلم یه کار آیکانیک هست؛ یعنی وقتی دیدیش میتونی مطمئن باشی خیلی های دیگه هم سراغ دیدنش رفتن، بخصوص در فرهنگ آمریکا و بریتانیا.
برخلاف ترس های بی قاعده یا روانپریشانه، این فیلم ترس رو در قالب نبرد خیر و شر، دعا، جن گیری و نمادهای مذهبی ارائه میده؛ چیزی که برای مخاطب آمریکایی، بخصوص مسیحی، هم آشناست و هم به راحتی میتونن بپذیرنش.