فیلم پایان خوش، کاری از نئو سورا، درام ژاپنی با فضای دیستوپیایی هست که در آینده ی نزدیک، دبیرستانی در شهر کوبه رو به تصویر کشیده. این فیلم اولین اثر بلند سوراست و ترکیبیه از طنز سیاسی، عاشقانه ی نوجوانانه و نقد اجتماعی که تا حدی اتمسفر رمان های جورج اورول رو زنده میکنه.

دبیرستان درون این فیلم، تحت فشار شدید سیاسی و نژادپرستانه اداره میشه و زلزله های مکرر و هشدارهای دولتی، بهانه ای میشن برای سرکوب آزادی. گروهی از دانش آموزهای متفاوت که عمدتا شامل دانش آموزهای کره ای، چینی، آفریقایی آمریکایی و اقلیت هستن، در اتاق تحقیقات موسیقی جمع میشن و با حمایت یک معلم لیبرال، به نوعی مقاومت فرهنگی میرسن.
وقتی ماشین زرد مدیر مدرسه به شکل مرموزی به حالت عمودی در حیاط ظاهر میشه، مدیر عصبانی میشه و سیستم نظارتی پیشرفته ای به اسم پانوپتی که الهام گرفته از طرح زندان پان اپتیکن بنتام هست رو نصب میکنه و باعث میشه که همه ی حرکات دانش آموزان رصد بشه. این نظارت، باعث فروپاشی روانی جمعی میشه و حتی جلوی روابط عاشقانه رو میتونه بگیره.
این فیلم روایت حدودا مبهمی داره و شاهد شخصیت های چند لایه و عدم قطعیت در معنا هستیم و به نظر میرسه که بیشتر از فضای ضد سیستمی، سعی داره فرمول رفتارهای سادومازوخیستی که طرفدارهای خاص خودشو داره رو تکرار کنه.
این فیلم از 19 سپتامبر در سینماهای بریتانیا و ایرلند اکران شده و در آمریکا اکران محدودی داره و در استرالیا هم به صورت آنلاین منتشر شده.
این فیلم با استقبال خوبی از طرف منتقدها رو به رو شده ولی طبیعتا در زمره ی کارهای جریان اصلی قرار نمیگیره و یه اثر مستقل به حساب میاد.
منتقد گاردین، این فیلم رو مرموز، شیک و اندیشمندانه توصیف کرده و گفته که با وجود روایت مبهم، فیلم به لحاظ احساسی و سیاسی تاثیرگذار بوده.