بازیگرهای سریال The Pitt به عنوان چهره‌های سال 2025

اخیرا خبری منتشر شده که نشون میده سریال The Pitt تونسته جای خودش رو در دنیای سرگرمی باز کنه و Entertainment Weekly بازیگرهای این اثر رو به عنوان چهره های سال 2025 معرفی کرده.

فصل دوم این سریال داستان 10 ماه بعد از پایان فصل اول رو روایت میکنه و محور اصلیش، یک شیفت کاری پانزده ساعته در روز چهارم جولای (روز استقلال آمریکا) هست و انتظار میره که فضای داستان، پرتنش و نمادین باشه.
فصل دوم قراره در تاریخ 8 ژانویه 2026 منتشر بشه.
اهمیت انتخاب بازیگرها توسط Ew اینه که همچین انتخابی معمولا برای پروژه هایی انجام میشه که هم به لحاظ هنری و هم از نظر محبوبیت اجتماعی برجسته باشن. یعنی بازیگرهای سریال مورد بحث تونستن فراتر از سریال، به نمادهای فرهنگی سال تبدیل بشن.
به نظر میاد فصل دوم با این محوریت یعنی به تصویر کشیدن یک روز خاص و طولانی، قصد داره شدت درام و فشار روانی شخصیت ها رو بیشتر نشون بده.
فصل اول این سریال از 9 ژانویه تا 10 آوریل روی پلتفرم Max پخش شد و شامل 15 قسمت بود.
کل فصل، یک شیفت 15 ساعته در اورژانس بیمارستانی خیالی رو روایت میکنه و هر قسمت تقریبا یک ساعت از این شیفت رو پوشش میده.
سبک این سریال، درام پزشکی واقع گرایانه است و روی فشار روانی و کمبود منابع در شرایط پساکرونا هست.
منتقدها فصل اول رو به خاطر دقت پزشکی و واقع گرایی تحسین کردن و در جوایز امی 2025، پنج جایزه به دست آورد، ازجمله بهترین سریال درام و بازیگری رو کسب کرد.
این سریال همچنین از طرف AFI در فهرست 10 سریال برتر سال 2025 قرار گرفت.
فصل اول، نقدهای بسیار مثبتی به دست آورد و در متاکریتیک امتیاز 77 از 100 رو براساس 27 نقد داره. در راتن تومیتوز هم حدود 89 درصد نقد مثبت داره و در IMDb میانگین امتیاز 8.3 از 10 رو به دست آورده.
اما درمورد انتقادات منفی میشه گفت که این سریال، چند انتقاد جدی هم داشته. متهم شده به اینکه بیش از حد سیاسی و اجتماعی هست و دیالوگ ها بعضا حالت شعاری و فرمولی پیدا میکنن.
در یک فصل 15 قسمتی، سریال تقریبا همه ی مسائل روز رو پوشش داده. درمورد کوید 19، نژادپرستی، ترنس هراسی، قاچاق جنسی، سقط جنین، اعتیاد، تیراندازی های جمعی، بی خانمانی و حتی خصوصی سازی بیمارستان ها صحبت شده.
منتقدها گفتن که این چک لیست از موضوعات باعث شده سریال گاهی بیش از حد آموزشی یا شعاری به نظر برسه.
بعضی از صحنه ها مثل گفت و گوی بین دکتر کالینز و دکتر مک کی، به نظر منتقدها شبیه ویدیوهای آموزشی شرکتی هست و حالت یک دیالوگ طبیعی رو نداره.
منتقدهایی به این موضوع اشاره کردن که فرمت سریال یعنی هر قسمت، یک ساعت از یک شیفت اورژانس، گاهی علیه خودش عمل میکنه. ریتم سریال خوبه اما نوآوری چندانی نداره.
همچنین این سریال به سواپی (صابون گونه بودن) متهم شده و بعضی ها گفتن که سریال گاها بیش از حد به درام های شبکه ای قدیمی شبیه میشه و از واقع گرایی فاصله میگیره.
سواپی در نقد فیلم و سریال یعنی کاری که بیش از حد شبیه به سریال های ملودرام روزانه است و پر از احساسات اغراق شده و داستان های کلیشه ای و درام های شخصی سطحیه.
اصطلاح soap opera به سریال های تلویزیونی طولانی و روزانه گفته میشه که در دهه های میانی قرن بیستم با حمایت مالی شرکت های تولید صابون ساخته میشدن. این سریال ها معمولا حول روابط عاشقانه، خیانت، بیماری های ناگهانی و بحران های خانوادگی میچرخیدن و به خاطر اغراق و تکرار زیاد، به عنوان ملودرام سبک شناخته میشدن.