رومن پولانسکی به جرم تجاوز و پدوفیلیا فراری هست. ایشون در حال حاضر در سوئیس زندگی میکنه؛ در شهر گشتاد که شهری کوهستانی و لوکس در آلپ به حساب میاد.
پولانسکی از سال 1978، بعد از فرار از آمریکا به خاطر پرونده ی قضایی مربوط به رابطه ی جنسی با یک نوجوان، در اروپا زندگی میکنه و بیشتر بین فرانسه و سوئیس، رفت و آمد داشته.

فرانسه و سوئیس، از استرداد این کارگردان به آمریکا خودداری کردن چون یا تابعیتش رو دارن یا قوانین استردادشون پیچیده است.
رومن پولانسکی با وجود پرونده ی جنجالیش، به چند دلیل تونسته هنوز به ساخت فیلم ادامه بده و حتی جوایز مهمی به دست بیاره که مهم ترینش، اقامت در کشورهایی هست که استردادی به آمریکا ندارن.
خیلی از فیلمسازها، بازیگرا و تهیه کننده های اروپایی، با وجود آگاهی از پرونده ی این کارگردان، ازش حمایت کردن. بعضی ها این حمایت رو با استناد به تفکیک هنرمند از اثر توجیه میکنن.

بعضی از فیلم های ایشون مثل The Pianist 2002 نه تنها تحسین جهانی داشتن بلکه اسکار بهترین کارگردانی رو هم به رزومه اش اضافه کردن. این کارگردان توی مراسم اسکار حضور نداشت ولی این موفقیت باعث شد که جایگاهش در سینمای اروپا تثبیت بشه.
بعضی از شکایت های جدیدی که علیه پولانسکی مطرح شده، به خاطر محدودیت زمانی یا توافق های حقوقی، به دادگاه نرسیدن یا با مصالحه بسته شدن. آخرین مورد در سال 2024 با توافق خارج از دادگاه مختومه شد.

وضعیت این کارگردان همیشه محل بحث بوده. عده ای عقیده دارن که پولانسکی نماد مصونیت هنرمندهای مشهور شده که میتونن فساد خودشون رو به کمک قدرت، بپوشونن و عده ای هم سعی میکنن از تاثیرات فرهنگی و هنری کاراش دفاع کنن.

مقایسه ای بین سینمای اروپا و آمریکا
سینمای آمریکا یا هالیوود، تمرکز بیشتری روی ساختار دراماتیک کلاسیک داره و بزرگترین صنعت جهانی سینما با شبکه ی توزیع قدرتمند و بودجه های کلان به حساب میاد. محصولات سینمای آمریکا معمولا مخاطب محور، سرگرم کننده و با تاکید روی وضوح روایی هستن.
اما سینمای اروپا بیشتر بابت جسارت فرم و تفکر شناخته شده. این سینما، تجربه گراتر و آرام تر هست و اغلب میشه فیلم هایی با پایان باز رو در تولیداتشون مشاهده کرد.

فیلم های اروپایی بیشتر به درون مایه های فلسفی، هویتی، طبقه ای و روانشناسانه اخصاص دارن و بودجه های کمتر اما آزادی هنری بیشتری رو میشه درونش دید.
از نظر تاثیر جهانی و سود اقتصادی، سینمای آمریکا، هنوز با فاصله ی زیادی در صدر قرار گرفته. هالیوود بیشتر از 70درصد بازار فیلم اروپا رو در اختار داره و در بسیاری از کشورها، بیشتر از نیمی از فروش گیشه به فیلم های آمریکایی اختصاص داره. در سال 2000، درآمد صادرات فیلم های امریکایی، حدود 8.85میلیارد دلار بود که بیشتر از فروش داخلی گیشه در همون سال به حساب میومد.

شرکت های بزرگ هالیوودی، شبکه های توزیع جهانی دارن و حتی در کشورهای اروپایی، پخش فیلم های خودشون رو کنترل میکنن.
هالیوود به خاطر زبان انگلیسی، بودجه های قابل توجه و ساختار روایی جهان پسند، تاثیر فرهنگی قابل توجهی داره و تاثیرش رو میشه توی مد و موسیقی و سیاست و حتی زبان روزمره ی مردم دید.
سینمای اروپا، سهم کمتری از بازار داره با اینکه صاحب سبکه و همیشه به خاطر محتواهای خاصی که ارائه میشه، مورد تحسین قرار میگیره.
سینمای اروپا با اینکه یه سیستم نخبگانی رو به عنوان پشتوانه ی خودش داره اما هنوز نتونسته به لحاظ فرهنگی و اقتصادی، موفقیت سینمای آمریکا رو به دست بیاره. حمایتش از امثال پولانسکی هم صرفا وجهه اش رو بدتر میکنه.

جمع بندی
سینمای اروپا سالهاست که با تکیه بر حمایت های دولتی، جشنواره ها و نهادهای روشنفکری، کارهای خودش رو تولید میکنه اما همین سیستم نخبگانی، گاهی باعث شده تا از جریان عمومی جامعه فاصله بگیره.
در این وضعیت، اعتماد فرهنگ عمومی آسیب میبینه چون وقتی ارزش های اخلاقی پشت در بسته ی نخبگان، قربانی میشه، سینما دیگه صدای مردم نیست و انگار فقط به یه عده ی خاص تعلق داره.
به طور خلاصه، آزادی هنری بدون پاسخگویی اخلاقی، چیزی جز امتیاز طبقاتی نیست.